عضو هیئت علمی دانشگاه امام صادق (ع) در گفتگوی اختصاصی با شبکه اجتهاد: ده برابر تعداد فعلی، طلبه لازم داریم

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۲۷ | 
 اختصاصی شبکه اجتهاد: حوزه‌های علمیه که با وقوع انقلاب اسلامی، با افزایش شدید متقاضیان مواجه بودند چند سالی است که با کاهش ورودی مواجه شده‌اند. این امر اما موافقان و مخالفانی دارد. حجت‌الاسلام دکتر احمدعلی قانع اما معتقد است باید ده برابر تعداد کنونی، طلبه داشته باشیم. عضو هیئت علمی دانشکده ارتباطات دانشگاه امام صادق علیه السلام تمرکز حوزه بر نخبگان را امری نادرست می انگارد. مشروح گفتگوی شبکه اجتهاد با رئیس سابق دانشگاه اسلامی غنا از نگاه شما می‌گذرد:

اجتهاد: آیا با کثرت ورودهای حوزه‌های علمیه در سال‌های اخیر موافقید؟ به نظر شما این امر موجب کاهش توان خدمات‌دهی حوزه و همچنین کاهش میانگین سطح علمی حوزویان نشده است؟

قانع: با توجه به نیازی که همه مردم و همه مساجد و مدارس و سازمان‌ها به مبلغ دینی دارند (البته این نیازها اختصاصی به جمهوری اسلامی ایران ندارد و یک نیاز جهانی است.) و چه در عقاید و احکام و فقه و اخلاق باشد نیاز گسترده‌ای است که از گهواره تا گور انسان‌ها را شامل می‌شود و حتی اختصاصی به مسلمانان نیز ندارد، بلکه نیاز هر انسان بماهو انسان است؛ بنابراین وقتی این را قبول نمودیم، با اصل ورودی‌ها به حوزه علمیه موافقیم؛ اما باید در خصوص خدمات‌دهی حوزه و بالا بردن میانگین سطح علمی حوزویان فکر کرد و راهکارهایی در این زمینه ارائه داد.

اجتهاد: آیا شیوه فعلی پذیرش در حوزه‌های علمیه را صحیح می‌دانید یا آن‌که باید سازوکاری طراحی شود تا تنها نخبگان علمی، وارد حوزه شوند؟

قانع: این‌که تنها نخبگان علمی وارد حوزه شوند، صحیح و کامل به نظر نمی‌رسد. دلیل این است که تلاش و کوشش و جهاد علمی که برخی از افراد علم نخبه (کسانی که متوسط هوش و استعداد هستند) دارند، گاه پیشروتر از نخبگان با ضریب هوشی و علمی بالا قرار می‌گیرند. حتی می‌توانیم برخی از بزرگان صحنه فقه و اصول و اخلاق را معرفی کنیم که از نخبگی خاصی برخوردار نبوده‌اند، اما تلاش کرده‌اند و با اخلاص و تقوایی که داشته‌اند، خداوند نیز عنایت ویژه‌ای به آن‌ها نموده و یک مفسر و فقیه عالی‌قدر شده‌اند و برعکس برخی از نخبگان، به سطح عالی هوشی خود دلخوش کرده‌اند و به اندازه‌ای که خداوند به آن‌ها هوش و استعداد عنایت فرموده است پیشرفت نکرده‌اند. لذا فقط هم نباید سراغ هوش و استعداد رفت و باید کسانی که اهل تلاش و کوشش هستند را بیشتر مدنظر قرار دهیم.

اجتهاد: آیا کثرت نهادهایی که نیازمند حضور روحانی و حوزوی در آن‌ها هستند، دلیل مناسبی برای افزایش قابل‌توجه تعداد طلاب است؟

قانع: نه‌تنها نهادهای نیازمند و محتاج به طلاب و مبلغین، بلکه همه انسان‌ها نیازمند مبلغ و معلم دین هستند. تا بدین‌وسیله مضمون آیه شریفه «لیظهره علی الدین کله» تحقق یابد؛ بنابراین نیاز و تقاضا دلیل مناسبی برای افزایش طلاب است، اما نه بدین معنا که به فکر تقویت سطح علمی حوزه‌ها نباشیم و در خصوص قوت اقتصادی حوزه‌ها اندیشه‌ای نکنیم و به وضع موجود اکتفا کنیم. یا حتی بالاتر از آن، بعد از رسیدن افراد به سطح قابل‌قبول علمی باید برای شغل افراد در جامعه فکری کرده و اندیشه و برنامه عملی داشت.

اجتهاد: آیا با افزایش تعداد ورودی‌های حوزه‌های علمیه، بدون هماهنگی با مراجع تقلید که تأمین‌کننده اصلی شهریه طلاب هستند موافقید؟ به نظر حضرتعالی و با توجه به محدودیت وجوهات شرعی، افزایش تعداد طلاب، موجب کاهش امکان خدمات مالی و رفاهی به آن‌ها و افزایش روزافزون سطح فقر آن‌ها نمی‌شود؟

قانع: با افزایش تعداد ورودی‌های حوزه‌های علمیه، بدون هماهنگی با مراجع تقلید که تأمین‌کننده اصلی شهریه طلاب هستند، موافق نیستم، بلکه باید با مرجع تقلید هماهنگی شود. این‌که وضع موجود فعلی ایده آل باشد قابل‌تحمل است. درحالی‌که امروزه وضع ایده آل نیست و بنده موافق تفکری هستم که سال‌های پیش توسط بزرگانی چون شهید مطهری مطرح شد که می‌فرمودند روحانیت باید ازنظر تئوری و عملی سازمان پیدا کند. اکنون رابطه و نسبت بحث خمس، زکات و مالیات روشن نیست. بعضی هر سه مورد را نمی‌پردازند. فضلا و علما باید در این مسئله کارکرده و ازنظر عملی راهکاری که یک عده بیشترین پول‌ها و امکانات در اختیارشان است و از پرداخت موارد فوق طفره می‌روند ارائه نمایند. در خصوص کیفیت خرج کردن پولی که مراجع از دفترهای خود به دست آورده باید دید آیا خرجی که یک دفتر با دفتر دیگر خود دارد با یکدیگر نسبتی دارد؟ آیا این مخارج برای نیازهای جامعه هم‌پوشانی ایجاد می‌کنند یا خیر. این‌ها مواردی است که بعد از این‌که تئوری ما اصلاح شد باید در صحنه عمل آن‌ها را به کار گیریم.

در خصوص ادامه سؤال، در فرض موجود و باوجود محدودیت وجوهات شرعی، اگر تعداد طلاب افزایش یابد، قاعدتاً منجر به کاهش خدمات مالی و رفاهی ضروری می‌شود. یک نکته‌ای که باید به آن توجه لازم را داشت این است که طلاب و روحانیت در ساده زیستی و دوری از تجملات و امکانات غیرضروری نه‌تنها خودشان باید پیشتاز باشند بلکه باید الگو هم باشند.

هم‌اکنون برخی از حوزه‌ها وضع مالی خوبی نداشته و برعکس برخی وضع خوبی دارند و این به مدیریت آن‌ها نیز بستگی دارد که یک نظام و سازمان کنترل‌کننده در همه حوزه‌ها وجود ندارد چراکه در این مسئله نیز اثر می‌گذارد. مثلاً یک حوزه روابط عمومی قوی ممکن است داشته باشد و از راه‌های مختلف وجوهاتی جمع کرده و امکانات رفاهی در اختیار طلاب قرار دهد و یک حوزه نیز ممکن است به این صورت نباشد.

در پایان لازم به ذکر است که هم‌اکنون به مبلغین دین ۱۰ برابر آن تعداد که اکنون داریم نیازمندیم. منتها باید در خصوص راه‌های تأمین مسائل اقتصادی و اجرایی آنان نیز فکر کرده و راهکاری ارائه نماییم.

دفعات مشاهده: 16 بار | دفعات چاپ: 0 بار | دفعات ارسال به دیگران: 0 بار | 0 نظر

هدایت کور: آموزش‌وپرورش بدون چشم بینا

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۲۷ | 
۱۲ شهریور ۱۳۹۸، محسن حاجی‌میرزایی به‌عنوان پانزدهمین وزیر آموزش‌وپرورش از مجلس شورای اسلامی رای اعتماد گرفت. حال وی می‌خواهد برنامه‌ای را که مفصلا قبل از جلسه رای اعتماد ارائه کرده بود، دنبال کند. رئیس‌جمهور نیز در حکم ایشان، انتظاراتی را بیان کرد. اما خوب است در ابتدای دوره جدید وزارت، سوالاتی را با هم در میان بگذاریم؟ آموزش‌وپرورش ایران اکنون در چه جایگاهی است؟ خوب است یا بد؟ نسبت به دو سال قبل چه مسیری را طی کرده است؟ نسبت به ۱۰ سال قبل چطور؟ اساسا چطور می‌توان این قضاوت‌ها را ارائه کرد؟ آیا سهم بودجه آموزش‌وپرورش از بودجه عمومی را ملاک قرار دهیم یا سهم آموزش‌وپرورش از تولید ناخالص داخلی را؟ آیا درصد باسوادی را ملاک قرار دهیم یا درصد قبولی متوسطه دوم را؟ آیا باید به قبولی‌های کنکور استناد کرد یا به نرخ جذب بازار کار؟ نسبت دانش‌آموزان مدارس غیردولتی به دولتی را ملاک قرار دهیم یا درصد پوشش تحصیلی را؟فرض کنید بخواهیم چنین قضاوت‌هایی را هم انجام دهیم. دقیقا بفرمایید که آمار این شاخص‌ها را از کجا می‌توان تهیه کرد؟ آیا سامانه تحت وب یا مجله‌ای مکتوب وجود دارد که آمار شاخص‌های آموزش‌وپرورش را همیشه به ما نشان دهد؛ آموزش‌وپرورشی که می‌خواهد آینده‌سازان ایران اسلامی را تربیت کند، آیا می‌داند اکنون کجاست، به کجا می‌رود و نسبت به گذشته در چه محورهایی نیازمند «تلاش بیشتر» است؟ وزیر که ۱۷ سال از مسئولیت مستقیم در آموزش‌وپرورش به‌دور بوده است؛ شورای عالی آموزش‌وپرورش، شورای عالی انقلاب فرهنگی، کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی و... با چه ابزاری به این سوالات پاسخ می‌دهند؟ اینکه تحقق سند تحول آموزش‌وپرورش چه میزان پیشرفت داشته یا چه میزان از عملکرد مدارس ما مطابق آن بوده است، بر چه اساسی ارزیابی می‌شود؟ آیا صرفا با شهود فردی می‌توان پاسخ گفت یا نیازمند شناخت واقعیت‌های میدانی هستیم؟ وقتی درمورد مسائل مختلف در آموزش‌وپرورش کشور تصمیم‌گیری کرده و خط‌مشی وضع می‌کنیم، براساس کدام آمار، ارقام و شاخصی به این نتیجه رسیده‌ایم؟ اگر پاسخی وجود ندارد، با سیستمی «کور» مواجهیم که رسالت «هدایت» بخش بزرگی از جامعه را برعهده گرفته، فارغ از اینکه «هدایت کور» در بهترین حالت، بی‌سرانجام است.
 
۱. انتشار آمار و اطلاعات
برخلاف بسیاری از نهادهای رسمی کشور، آموزش‌وپرورش دارای شاخص‌های مصوب بسیاری است که متاسفانه به‌صورت مستمر، پایش و منتشر نمی‌شود. شاخص‌های دسترسی به آموزش‌وپرورش، شاخص‌های اشتغال به تحصیل، شاخص‌های کارایی درونی، شاخص‌های مالی، شاخص‌های سوادآموزی، شاخص‌های فضا، شاخص‌های ترکیب جمعیتی، شاخص‌های نیروی انسانی، شاخص‌های آموزش‌وپرورش استثنایی، شاخص‌های ارزشیابی نظام آموزش‌وپرورش، شاخص‌های بهره‌وری وزارتخانه و شاخص‌های اختصاصی ارزیابی عملکرد وزارت آموزش‌وپرورش ازجمله این شاخص‌ها هستند. اگر این شاخص‌ها، پایش و منتشر نمی‌شوند، پس تصمیم‌گیری‌ها چگونه انجام می‌شوند؟ زمانی که بدنه کارشناسی و پژوهشگران کشور به این آمارها و اطلاعات دسترسی ندارند و نمی‌توانند براساس داده‌های واقعی، روند حرکت کشور را نقد و ارزشیابی کنند، نظام تصمیم‌گیری چگونه می‌خواهد خط‌مشی‌ها را وضع کند یا تغییر دهد؟
۲. روی دیگر سکه شاخص‌ها
بسیاری از شاخص‌ها، شاخص‌های تجمعی هستند و شاخص‌های حاشیه‌ای، در حاشیه هستند. نرخ بی‌سوادی شاید کم باشد؛ اما نرخ بی‌سوادی مناطق حاشیه‌ای مثل حاشیه کلانشهرها یا مناطق محروم، چگونه است؟ نرخ بی‌سوادی دهک دهم با دهک اول چه فرقی دارد؟ وقتی بدانیم وضعیت نامناسب بی‌سوادی، بیکاری، اعتیاد، طلاق و... در هم ضرب شده و عموما برای گروه‌های حاشیه‌ای ظهور می‌کند، نظام تصمیم‌گیر کشور باید نسبت به این شاخص‌ها، حساس‌تر باشد تا شاخص‌های تجمیعی. مهم است که بودجه آموزش‌وپرورش در ۱۰ سال گذشته چقدر رشد یا کاهش داشته است؛ اما برای نظام جمهوری اسلامی که داعیه‌دار عدالتخواهی در عالم است، باید مهم باشد که بودجه آموزش‌وپرورش فلان منطقه محروم استان بوشهر نیز چقدر است و چقدر رشد کرده است. وضعیت آموزش برای دهک دهم با آموزش برای دهک اول چقدر متفاوت است؟ تولید، پایش و انتشار شاخص‌های آموزش‌وپرورش براساس تفکیک تجمعی-حاشیه‌ای، تفکیک جنسیت، تفکیک جغرافیایی و... بسیار حیاتی و لازمه نظام تصمیم‌گیر ماست.
۳. یکپارچگی اطلاعات
تعداد قابل‌توجهی از سامانه‌های خدماتی و داده‌ای در نظام آموزش‌وپرورش موجودند که متاسفانه یکپارچه نیستند و این امر، نظام آمار و اطلاعات آموزش‌وپرورش را اولا با داده‌های چندگانه مواجه می‌سازد و ثانیا دسترسی و تحلیل آنها را با چالش مواجه می‌کند. از اسفندماه ۱۳۹۷، مهدی شرفی با حکم سیدمحمد بطحایی، سرپرست «مرکز برنامه‌ریزی و فناوری اطلاعات» و مدیر پروژه «یکپارچه‌سازی سامانه‌های وزارت آموزش‌وپرورش» شد. تنوع خدمات آموزش‌وپرورش، فقدان نظام تحلیل یکپارچه داده‌های تولیدی، عدم اتصال بانک‌های اطلاعاتی به یکدیگر، عدم توجه به نیازها و ظرفیت‌های آتی در طراحی سامانه‌ها در کنار چالش امنیت اطلاعات، آموزش‌وپرورش را به سمت یکپارچه‌سازی سوق داده است. به نقل از مدیر این پروژه، برای هریک از خدمات احکام، کارگزینی، حقوق و مزایا، اردوها، المپیادها، هریک از مسابقات علمی، ورزشی، هنری، دانش‌آموزان ابتدایی، متوسطه اول، دوم، فنی-حرفه‌ای، کار و دانش و... سامانه‌های جداگانه‌ای وجود دارد که باید در قالب یک بانک اطلاعاتی تجمیع شوند. البته به‌نظر می‌رسد این یکپارچگی صرفا با هدف ایجاد دسترسی برای مدیران نظام آموزش‌وپرورش کلید خورده است و معضل انتشار آمار و اطلاعات به‌صورت عمومی و خصوصا برای بدنه پژوهشگران این عرصه، همچنان وجود خواهد داشت. این در حالی است که رئیس‌جمهور در حکم محسن حاجی‌میرزایی، «بهبود دسترسی همگانی به اطلاعات» را ازجمله جهت‌گیری‌ها و اولویت‌های عمومی آموزش‌وپرورش بیان کرده است.
۴. تولید و پایش شاخص‌های کیفی
یکی از چالش‌های جدی نظام آمار و اطلاعات آموزش‌وپرورش، تولید و پایش شاخص‌های کیفی است. به جهت آنکه آموزش‌وپرورش متولی تعلیم و تربیت رسمی عمومی است، بسیاری از شاخص‌های تربیتی را باید به‌صورت کیفی سنجش کرد. از سوی دیگر، مقوله آموزش نیز از این چالش به‌دور نیست. پایش سند تحول بنیادین آموزش‌وپرورش نیز که مطالبات کیفی بسیاری را به‌همراه دارد، همچنان با مشکل تولید و پایش شاخص‌های کیفی مواجه است.
۵. شاخص در سطوح مختلف عملکردی
با توجه به اینکه تحلیل و تصمیم‌گیری در نظام آموزش‌وپرورش کشور دارای لایه‌های مختلفی است، لازم است شاخص‌هایی چندسطحی یا در سطوح مختلف تولید، پایش و منتشر شود: سطح آموزش‌وپرورش عمومی رسمی، سطح وزارتخانه، سطح مدرسه و سطح معلم. قطعا تحلیل و ارزشیابی نظام آموزش‌وپرورش کشور نمی‌تواند تک‌سطحی باشد از این ‌رو است که نظام رتبه‌بندی معلمان، مدرسه‌محوری، سند تحول بنیادین، برنامه‌ریزی منابع انسانی آموزش‌وپرورش و... همگی نیازمند شاخص‌هایی در سطوح متفاوتند.
۶. شاخص‌های چه کسی؟
شاخص‌ها، برآمده از نظریه‌ها هستند و این نظریه‌ها به ما می‌گویند چه آموزش‌وپرورشی، چه آینده‌ای و چه جامعه‌ای را می‌سازیم. برخی می‌پندارند شاخص‌ها مثل آمارها و اعداد، خشک و بی‌روح هستند. نه اعداد و آمار و نه بالاتر از آنها، شاخص‌هایی بی‌معنا نیستند. نه‌تنها بی‌معنا نیستند، بلکه پرقدرت و موثرند. شاخص‌ها، رفتارهای نظام آموزشی را جهت می‌دهند. به همین دلیل مهم است که چه کسانی شاخص‌ها را تولید می‌کنند. سازندگان شاخص‌ها، عملا رفتارها را جهت می‌دهند و حکمرانی نظام آموزشی را به‌صورت نرم و پنهان برعهده می‌گیرند. اکنون شاخص‌های آموزش‌وپرورش دنیا، تحت‌تاثیر ISCED، شاخص‌های آموزش ۲۰۳۰ یونسکو و شاخص‌های OECD اقتباس‌شده و پایش می‌شوند. آیا آموزش‌وپرورش ما نیز همان جامعه‌ای را می‌خواهد بسازد که آموزش ۲۰۳۰ می‌خواهد بسازد؟ اجرای آموزش ۲۰۳۰ لزومی به مصوبه و... ندارد؛ همین‌که شاخص‌هایش را بپذیریم و در بازی آنان شرکت کنیم، کار تمام ‌شده است. پس نگاهی انتقادی به این مساله، حیاتی است. اکنون کمیته آمار یونسکو، برخی شاخص‌ها را معرفی کرده است و برخی دیگر همچنان در حال بازبینی و تکمیل هستند، از قبیل شاخص‌های ناظر به آموزش توسعه پایدار و شهروندی جهانی.
۷. از تولید تا پایش شاخص
شاخص‌ها اموری ثابت نیستند، بلکه دائما لازم است اصلاح شوند؛ هم با مبانی ما تطبیق یابند و هم با اهداف عملیاتی ما سازگار شوند. توجه به شاخص‌ها، یک پروژه نیست که فردا به‌جایی برون‌سپاری و سپس رونمایی و ختم آن اعلام شود. لازم است نهادی به‌صورت مستمر این شاخص‌ها را تولید و اصلاح کند، مستمرا پایش شود و در سازوکارهای مناسبی در اختیار تصمیم‌گیران، کارشناسان و پژوهشگران این عرصه قرار گیرد. در این میان اما صرف تولید تک‌شاخص‌ها مهم نیست. مهم آن است که از مجموع شاخص‌ها بتوان به یک جمع‌بندی و ارزیابی کلی رسید. پس جایگاه «شاخص ترکیبی» در این میان خالی است. یکی از مشکلات شاخص‌ها و سنجه‌های موجود که در حوزه آموزش‌وپرورش منتشر می‌شوند آن است که به مخاطب یک ارزیابی نهایی و کلی را  ارائه نمی‌کند. طبعا هر مجموعه‌ای در برخی سنجه‌ها و شاخص‌ها صعود و در برخی ممکن است افت را شاهد باشد. پس قضاوت نهایی نیازمند شاخص ترکیبی است. روش‌شناسی تولید شاخص‌های ترکیبی، یک فناوری مهم به‌شمار می‌رود که اگر به آن مجهز شویم، هم ارزیابی ما را دقیق‌تر می‌کند و هم به استقلال نظام آموزشی کشور منجر می‌شود.
نویسنده : محمدصادق تراب‌زاده‌جهرمی پژوهشگر هسته عدالت‌پژوهی مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
منبع: روزنامه فرهیختگان

دفعات مشاهده: 38 بار | دفعات چاپ: 1 بار | دفعات ارسال به دیگران: 0 بار | 0 نظر

رونمایی از کتاب درآمدی بر جایگاه صلح و جنگ در قرآن و سیره نبوی

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۲۶ | 
به گزارش روابط عمومی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام و به نقل از اداره خدمات پژوهشی، در اولین نمایشگاه بین‌المللی کتاب صلح و دفاع که در دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش جمهوری اسلامی ایران برگزار می‌‌گردد، از کتاب درآمدی بر جایگاه صلح و جنگ در قرآن و سیره نبوی تألیف دکتر امیر ذوقی عضو هیأت علمی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام رونمایی می‌گردد.
این مراسم روز یکشنبه ۳۱ شهریور ماه ساعت ۱۱:۳۰ در محل نمایشگاه برگزار می‌گردد.

 

دفعات مشاهده: 46 بار | دفعات چاپ: 8 بار | دفعات ارسال به دیگران: 0 بار | 0 نظر

نشست مشترک با معاون آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشگاه فردوسی مشهد مقدس

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۲۶ | 
در راستای گسترش همکاریهای علمی و دانشگاهی، جلسه مشترکی در روز دوشنبه مورخ ۹۸/۰۶/۲۵ با حضور جناب آقای دکتر پیش‌قدم (معاون آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشگاه فردوسی مشهد) و آقای دکتر غلامرضا گودرزی (معاون  آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشگاه) برگزار شد.

در این نشست صمیمی که در محل دفتر معاونت آموزشی دانشگاه فردوسی در مشهد مقدس برگزار شد، طرفین ضمن خرسندی و استقبال از همکاری‌های بین دو دانشگاه، آمادگی خود را جهت تعاملات فی‌مابین در زمینه های ذیل اعلام نمودند:
  1. راهکارهای افزایش کیفیت آموزش
  2. طراحی مدل ارزیابی کیفیت آموزش
  3. تهیه نرم افزار کارنامه علمی-آموزشی اعضاء هیأت علمی و لینک به سامانه گلستان
  4. توانمندسازی اعضاء محترم هیأت علمی
  5. تولید کتاب های نظریه پردازی
  6. همکاری های بین المللی و دوره های آموزش آزاد

دفعات مشاهده: 70 بار | دفعات چاپ: 7 بار | دفعات ارسال به دیگران: 0 بار | 0 نظر

با هدف ارتباط والدین با دانشگاه امام صادق(علیه‌السلام)؛ شانزدهمین همایش «خانه و دانشگاه» همزمان با آغاز سال تحصیلی ۹۸-۹۹ برگزار می‌شود

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۲۳ | 
به گزارش روابط عمومی دانشگاه امام صادق علیه السلام و به نقل از اداره امور فرهنگی، معاونت دانشجویی و فرهنگی با همکاری سایر بخش‌های دانشگاه، شانزدهمین دوره همایش «خانه و دانشگاه» را ویژه والدین محترم دانشجویان ورودی جدید برگزار می‌نماید.
معاونت دانشجویی و فرهنگی هر ساله با شروع سال تحصیلی با برگزاری همایش خانه و دانشگاه درصدد است از ابتدای حضور دانشجویان ورودی جدید در دانشگاه،‌ ارتباط خوبی میان والدین و دانشگاه ایجاد نماید تا فرزندان با همراهی والدین خود، کمال بهره‌برداری را از فرصت دانشجویی خود داشته باشند. ایجاد زمینه مناسب برای حضور والدین در دانشگاه از طریق همایش خانه و دانشگاه، بهترین سرآغاز برای این تعامل است. معرفی دانشگاه به والدین اعم از فضا و امکانات، بیان اهمیت آگاهی والدین از مسائل آموزشی دانشجویان، معرفی مسئولان دانشگاه، تبیین آینده علمی و شغلی دانشجویان و برقراری ارتباط مستمر خانواده‌ها با دانشگاه از اهداف برگزاری این همایش برشمرده می‌شود.
شانزدهمین همایش خانه و دانشگاه از ساعت ۸ صبح ۲۹ شهریور ماه در محل تالار آیت‌الله مهدوی کنی قدس سره برگزار می‌گردد.
والدین محترم می‌توانند برای کسب اطلاع بیش‌تر با شماره ۸۸۵۶۱۵۸۶ اداره امور فرهنگی تماس حاصل نمایند.

دفعات مشاهده: 827 بار | دفعات چاپ: 15 بار | دفعات ارسال به دیگران: 0 بار | 0 نظر

تمام حقوق نزد دانشگاه امام صادق علیه السلام محفوظ است.