گزارش پنجمین وبینار تخصصی با موضوع مکتب علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام؛ ضرورت گذر از فلسفه به نهاد سازی و گفتمان آفرینی
| تاریخ ارسال: 1399/5/21 |
به همت معاونت پژوهشی دانشکده الهیات، معارف اسلامی و ارشاد و انجمن علمی الهیات، پنجمین وبینار تخصصی با موضوع "مکتب علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام، ضرورت گذر از فلسفه به نهادسازی و گفتمان آفرینی" روز دوشنبه ۲۰ مرداد ۹۹ از ساعت ۱۶ با سخنرانی آقای دکتر گودرزی (معاون محترم آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشگاه) و آقای دکتر میثم لطیفی (رئیس محترم دانشکده معارف اسلامی و مدیریت) برگزار گردید. در این نشست، ابتدا جناب آقای دکتر گودرزی، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره مرحوم حجه الاسلام والمسلمین دکتر سیدعباس موسویان، ایشان را فردی با تقوا، عالم و متخلق به اخلاق اسلامی برشمردند و از خداوند متعال علو درجات را برای ایشان مسألت نمودند. ایشان در خصوص موضوع جلسه امروز، با بیان اینکه بحث از مکتب علمی یا مرجعیت علمی در دانشگاه دارای سابقه بوده و در نشست های متعددی مورد بررسی قرار گرفته است، ۳ سطح را در حوزه نظام سازی و گفتمان آفرینی مورد تأکید قرار دادند. این سه سطح که در چهارچوب و اشل دانشگاه مطرح شده عبارتند از:
۱- نظام های خرد؛ در سطح افراد (استاد و دانشجو) و یا گروه های علمی تعریف می شود. در این سطح، باید به سمت آماده سازی نهادهای ذهنی حرکت کنیم تا فیزیکی؛ یعنی بایستی ذهنیت افراد آماده سازی شود تا نهاد به سمت خلاقیت و نوآوری و حل مشکلات حرکت کند.
۲- نظام های متوسط؛ در سطح دانشکده ها. البته دانشکده در دانشگاه ما نهادی جوان محسوب می شود و غالب امور بر عهده ستاد دانشگاه بوده است.
۳- نظام های کلان؛ جنس دانشگاه ها از آنجایی که طی سالیان متمادی دارای صبغه ای آموزشی بوده است، ممکن است فضای رشد علمی را تاحدودی قفل کند. در کنار این آموزش سنتی، نیازمند پویایی و پژوهش هستیم و این خلاء را می توان از طریق پژوهشگاه یا مراکز میان دانشکده ای پر کرد. از این رو، وجود و تکثیر مراکزی نظیر مرکز رشد دانشگاه که ذیل دانشکده مدیریت توسعه یافته است، ضروری است. در کنار چنین مراکزی، مرکز نوآوری و یا تأسیس پارک فناوری نیز از مواردی است که بایستی مورد توجه قرار داشته باشد. در همین راستا، برای ارتباط گیری با نیازهای جامعه و حرکت به سمت ایجاد گفتمان دانشگاه امام صادق علیه السلام در عرصه های ملی و بین المللی، نیازمند ساختاری نظیر معاونت امور پارلمانی یا "دفتر صنعت" هستیم تا این نیاز را پوشش دهد.
آقای دکتر گودرزی در ادامه با اشاره به اینکه تقویت دانشکده ها و پژوهشکده ها باید مورد توجه قرار داشته باشد، ایجاد "دانشکده های میان دانشکده ای" را یکی از محورهای توسعه فعالیت های علمی دانشگاه در راستای نهادسازی و گفتمان آفرینی دانستند و از نمونه هایی نظیر ایجاد مرکز بین الملل که اخیرا در معاونت آموزشی دانشگاه تشکیل شده است نیز سخن گفتند. ایشان با تأکید بر این نکته که مکتب علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام در عمل اتفاق افتاده است، موقعیت دانشگاه را در مرحله مهمی از تاریخ قلمداد نموده و از همین رو، بازتعریف مبانی و بررسی گزاره ها را به دلایل زیر دانستند:
۱- فقدان حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره)
۲- ایجاد انرژی و پتانسیل میان جامعه علمی دانشگاه به منظور ادامه دادن راه حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره)
۳- ورود دانشگاه به دوره چهارم حیات خویش؛ که در این دوره، لزوم ارائه راه حل به مسائل و نیازها بسیار پررنگ تر از قبل است.
۴- ضعف مستندسازی و ورود نیروهای جدید؛ اگر بتوان مستند سازی را در فرآیند دانش سازمانی تقویت کرد، به تبع آن یادگیری سازمانی تقویت می شود و در نتیجه، سیر حرکت با حضور نیروهای جدید به سمت اهداف سرعت بیشتری خواهد داشت.
در ادامه، جناب آقای دکتر میثم لطیفی نیز ضمن گرامیداشت یاد حجه الاسلام والمسلمین مرحوم دکتر موسویان، مکتب علمی دانشگاه را در سه ساحت مورد بررسی قرار دادند:
۱- می تواند این نگاه، ناظر به حیطه گزاره ها و مفاهیم فلسفی باشد. هر چند که این حیطه بسیار مهم بوده و باید به آن پرداخته شود، اما وقتی به نگرش حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره) نگاه می کنیم، در می یابیم که التفات ایشان به اینگونه مباحث به صورت اجمالی بوده و نه تفصیلی. اصل تأسیس دانشگاه امام صادق علیه السلام، بر مبنای دغدغه و نیازی بوده که در آن برهه حس شده است.
۲- گذر از فلسفه و ورود به عرصه نهادسازی؛ بدین منظور، باید تک تک مراکزی را که به نوعی با ما موازی هستند را بررسی کنیم و از ظرفیت تجربه و عبرت آموزی تاریخی آنها بهره ببریم.
۳- گفتمان سازی و نهاد آفرینی در عرصه عمل.
آقای دکتر لطیفی با تأکید بر اینکه نباید در عرصه نظری و فلسفه معطل ماند، مکتب علمی دانشگاه را همین وضعیت موجود فعلی دانسته و آنرا "واقع شده" دانستند و از این رو، بر لزوم نهاد سازی و گفتمان آفرینی تأکید کردند. ایشان البته منقح سازی تفکرات حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره) در خصوص گزاره های مکتب علمی دانشگاه را از اموری دانستند که حتما بایستی انجام گیرد و دانشکده الهیات باید آن را جمع بندی کند. به گفته ایشان، دانشگاه به جایگاهی رسیده است که می تواند در امور ملی و بین المللی و نیاز های جامعه ورود کند و داعیه دار باشد.
۱- نظام های خرد؛ در سطح افراد (استاد و دانشجو) و یا گروه های علمی تعریف می شود. در این سطح، باید به سمت آماده سازی نهادهای ذهنی حرکت کنیم تا فیزیکی؛ یعنی بایستی ذهنیت افراد آماده سازی شود تا نهاد به سمت خلاقیت و نوآوری و حل مشکلات حرکت کند.
۲- نظام های متوسط؛ در سطح دانشکده ها. البته دانشکده در دانشگاه ما نهادی جوان محسوب می شود و غالب امور بر عهده ستاد دانشگاه بوده است.
۳- نظام های کلان؛ جنس دانشگاه ها از آنجایی که طی سالیان متمادی دارای صبغه ای آموزشی بوده است، ممکن است فضای رشد علمی را تاحدودی قفل کند. در کنار این آموزش سنتی، نیازمند پویایی و پژوهش هستیم و این خلاء را می توان از طریق پژوهشگاه یا مراکز میان دانشکده ای پر کرد. از این رو، وجود و تکثیر مراکزی نظیر مرکز رشد دانشگاه که ذیل دانشکده مدیریت توسعه یافته است، ضروری است. در کنار چنین مراکزی، مرکز نوآوری و یا تأسیس پارک فناوری نیز از مواردی است که بایستی مورد توجه قرار داشته باشد. در همین راستا، برای ارتباط گیری با نیازهای جامعه و حرکت به سمت ایجاد گفتمان دانشگاه امام صادق علیه السلام در عرصه های ملی و بین المللی، نیازمند ساختاری نظیر معاونت امور پارلمانی یا "دفتر صنعت" هستیم تا این نیاز را پوشش دهد.
آقای دکتر گودرزی در ادامه با اشاره به اینکه تقویت دانشکده ها و پژوهشکده ها باید مورد توجه قرار داشته باشد، ایجاد "دانشکده های میان دانشکده ای" را یکی از محورهای توسعه فعالیت های علمی دانشگاه در راستای نهادسازی و گفتمان آفرینی دانستند و از نمونه هایی نظیر ایجاد مرکز بین الملل که اخیرا در معاونت آموزشی دانشگاه تشکیل شده است نیز سخن گفتند. ایشان با تأکید بر این نکته که مکتب علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام در عمل اتفاق افتاده است، موقعیت دانشگاه را در مرحله مهمی از تاریخ قلمداد نموده و از همین رو، بازتعریف مبانی و بررسی گزاره ها را به دلایل زیر دانستند:
۱- فقدان حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره)
۲- ایجاد انرژی و پتانسیل میان جامعه علمی دانشگاه به منظور ادامه دادن راه حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره)
۳- ورود دانشگاه به دوره چهارم حیات خویش؛ که در این دوره، لزوم ارائه راه حل به مسائل و نیازها بسیار پررنگ تر از قبل است.
۴- ضعف مستندسازی و ورود نیروهای جدید؛ اگر بتوان مستند سازی را در فرآیند دانش سازمانی تقویت کرد، به تبع آن یادگیری سازمانی تقویت می شود و در نتیجه، سیر حرکت با حضور نیروهای جدید به سمت اهداف سرعت بیشتری خواهد داشت.
در ادامه، جناب آقای دکتر میثم لطیفی نیز ضمن گرامیداشت یاد حجه الاسلام والمسلمین مرحوم دکتر موسویان، مکتب علمی دانشگاه را در سه ساحت مورد بررسی قرار دادند:
۱- می تواند این نگاه، ناظر به حیطه گزاره ها و مفاهیم فلسفی باشد. هر چند که این حیطه بسیار مهم بوده و باید به آن پرداخته شود، اما وقتی به نگرش حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره) نگاه می کنیم، در می یابیم که التفات ایشان به اینگونه مباحث به صورت اجمالی بوده و نه تفصیلی. اصل تأسیس دانشگاه امام صادق علیه السلام، بر مبنای دغدغه و نیازی بوده که در آن برهه حس شده است.
۲- گذر از فلسفه و ورود به عرصه نهادسازی؛ بدین منظور، باید تک تک مراکزی را که به نوعی با ما موازی هستند را بررسی کنیم و از ظرفیت تجربه و عبرت آموزی تاریخی آنها بهره ببریم.
۳- گفتمان سازی و نهاد آفرینی در عرصه عمل.
آقای دکتر لطیفی با تأکید بر اینکه نباید در عرصه نظری و فلسفه معطل ماند، مکتب علمی دانشگاه را همین وضعیت موجود فعلی دانسته و آنرا "واقع شده" دانستند و از این رو، بر لزوم نهاد سازی و گفتمان آفرینی تأکید کردند. ایشان البته منقح سازی تفکرات حضرت آیت الله مهدوی کنی(ره) در خصوص گزاره های مکتب علمی دانشگاه را از اموری دانستند که حتما بایستی انجام گیرد و دانشکده الهیات باید آن را جمع بندی کند. به گفته ایشان، دانشگاه به جایگاهی رسیده است که می تواند در امور ملی و بین المللی و نیاز های جامعه ورود کند و داعیه دار باشد.
صوت جلسه پنجمین وبینار تخصصی مکتب علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام با موضوع «ضرورت گذر از فلسفه به نهاد سازی و گفتمان آفرینی»
مطالب مشابه
دفعات مشاهده: 398 بار |
دفعات چاپ: 138 بار |
دفعات ارسال به دیگران: 0 بار |
0 نظر